Istnienie człowieka na Ziemi trwa, według ostatnich badań dr. Louisa S. Leakey’ego i jego syna Richarda, ponad dwa miliony lat. Jednakże najprymitywniejsze zabiegi gospodarcze, takie jak intensywniejsze zbieractwo, są znacznie późniejszej daty.
Początki kopieniactwa i uprawy roli w Azji czy w Afryce nie sięgają na ogół dalej niż 12 000 lat. Intensywna technizacja i uprzemysłowienie większości krajów rozpoczęły się nie dawniej niż 150 lat temu, powszechne zaś zagrożenie przyrody na świecie ma najwyżej trzydziestoletnią historię.
Starożytne uprawy rolne zajmowały głównie obszary o ciepłym i dość suchym klimacie, np. w otoczeniu basenu śródziemnomorskiego czy w południowej i wschodniej Azji. Tam powstały pierwsze ośrodki rolnictwa i stamtąd wyruszyły na podbój dalszych części świata zboża, rośliny okopowe, oleiste i inne, hodowane w warzywnikach itp. Rolnictwo to prosperowało przede wszystkim dzięki dobremu opanowaniu sztuki nawadniania pól. Z czasem, gdy ta sztuka upadła, doszło do katastrofalnej erozji gleb i wkroczenia pustyni na wiele z tych terenów. Równocześnie konieczność poszerzania areału pól uprawnych doprowadziła do wyrębu lasów i zajmowania coraz to dalszych obszarów ziemi.
Ogólnie powierzchnia lądów wynosi 151 mln km2. Z tego pustynie suche, mroźne i lodowcowe zajmują aż 73 mln km2, czyli 49% lądów; lasy, sawanny, busz i tundra – 41 mln km2 (29%); stepy, prerie, łąki i pastwiska – 24 mln km2 (14%), grunty orne zaś jedynie 13 mln km2, a więc tylko 8%! Jak widać, bardzo mały jest łączny obszar pól nadających się pod uprawę roślin, w dodatku kurczy się on nieustannie, m.in. wskutek erozji gleb, wywołanej nieumiejętną gospodarką. Możliwości znacznego powiększenia światowego areału pól nadających się do celów rolniczych, jak i ogólnej przestrzeni życiowej, są ograniczone.
Granice intensywnego życia biologicznego sięgają 30-50 m powyżej powierzchni Ziemi, pomimo że strop atmosfery ustala się na wysokości ok. 30 000 m. Do tych wyżyn wokółziemskich mogą wznosić się tylko niektóre organizmy, np. porwane przez cyklony, lecz zdarza się to rzadko. Dolna granica przestrzenna, czyli spąg biosfery, jest bardziej skomplikowana. Do powierzchniowych gleb litosfery żywe organizmy nie docierają na ogół poniżej 2-4 m, głębiej zaś jedynie w jaskiniach. Ryzosfera, czyli warstwa korzeniowa roślin, którą przyjąć można jako jedną z przestrzeni intensywnego życia właściwej biosfery, ma przeważnie grubość kilku, kilkunastu, rzadziej stu kilkudziesięciu centymetrów. Natomiast w środowisku wodnym, a więc w morzach, oceanach czy jeziorach, intensywne procesy życiowe toczą się głównie w rejonach powierzchniowych lub przybrzeżnych.