Bardzo mądre, jak to dziś można ocenić, były zarządzenia średniowiecznych władców europejskich w sprawie ochrony ryb. Szczegółowe przepisy ograniczające połowy łososi świadczą, że już wtedy zdawano sobie dobrze sprawę z tego, iż wykorzystywanie bogactw przyrody musi mieć jakieś rozsądne granice, jeśli nie chce się doprowadzić do szybkiego ich wyczerpania. W wielu rzekach Europy łososi było wówczas w bród, mimo to wolno je było łowić w pewnych tylko porach roku, zazwyczaj wiosną i jesienią.
Ścisłe przestrzeganie wyznaczonych czasów ochronnych obowiązywało rybaków w różnych krajach, m.in. w Szkocji od 1030 r., w Hiszpanii od 1258 r., w Anglii od 1283 r., we Francji nieco później itd. Ponadto na obszarze tych państw nie wolno było wyławiać młodego narybku, używać sieci o zbyt małych oczkach, a także więcierzy, włoków i podobnego sprzętu, ogłuszać ryb itd. W Anglii nie wolno było zabierać włoków nawet na połowy na morzu, jako że ich używanie niszczy „podwodny park morski”. We wszystkich tych krajach zabronione było ponadto przegradzanie rzek, zastawianie w nich jakichkolwiek koszy wiklinowych lub innych pułapek, które mogłyby zagrodzić drogę wędrującym rybom i przeszkodzić im w przedostaniu się na tarliska, wrzucanie do wody niegaszonego wapna, blekotu pospolitego, wilczego łyka i innych trucizn.
Łamanie tych przepisów karano bardzo surowo. W Szkocji np. temu, kogo pierwszy raz przyłapano na nieprzestrzeganiu zarządzeń królewskich, odbierano i niszczono sprzęt rybacki. Za drugim razem wtrącano go do więzienia na pół roku, a trzecim – na rok itd. W Hiszpanii i Francji nakładano w podobnym przypadku niezmiernie wysokie grzywny. W Anglii za panowania króla Ryszarda III za łowienie ryb w niedozwolonym czasie lub zakazanym sprzętem groziło rybakowi ścięcie głowy. Głównych rzek pilnowali wyznaczeni do tego celu strażnicy, toteż nikt nie śmiał łowić łososi wbrew przepisom. Dzięki temu ryby tego gatunku występowały tam w obfitości aż do czasu uprzemysłowienia kraju.