Właściwe przestrzenie intensywnego życia są po prostu znikomo małe w stosunku do wielkości naszego globu wraz z otaczającą go atmosferą. Dlatego nie można liczyć zbytnio na powiększenie właściwej przestrzeni życiowej, zarówno z punktu widzenia produkcji roślinnej czy zwierzęcej, jak i osadnictwa ludzkiego. Także obszary wypoczynkowe, zwłaszcza łatwo dostępne, nie mogą być wydatnie powiększone. Uświadomienie sobie tego faktu w dobie szybkiego przyrostu ludności pozwala zrozumieć, dlaczego zrobiło się naraz tak ciasno na świecie.
Ponieważ nie ma szans na polepszenie tej sytuacji, trzeba zwrócić całą uwagę na możliwie rozsądne pokierowanie procesami dalszego rozwoju gospodarki człowieka na Ziemi. Znaczną pomocą w wypełnieniu tego zadania może być właściwy rozwój ochrony przyrody i takie nastawienie techniki, by obie te dziedziny mogły polepszyć warunki życia człowieka.
Idea ochrony zasobów przyrody jest w ramach omawianej dyscypliny zjawiskiem stosunkowo nowym. Wyodrębniono je spośród innych elementów przyrody, gdyż było to wygodne z gospodarczego punktu widzenia. Zasoby przyrody dzieli się na nieodnawialne, częściowo odnawialne i odnawialne.
Do zasobów nieodnawialnych, albo zasobów przyrody nieożywionej, zaliczamy surowce mineralne, wodę wgłębną i powietrze wyższych warstw atmosfery. Zasoby częściowo odnawialne, czyli takie, których materia jest kształtowana przez organizmy żywe lub dzięki nim ustawicznie regenerowana, to gleby, powietrze dolnych warstw atmosfery oraz wody krążące w organizmach żywych. Do zasobów odnawialnych, których regeneracja następuje przez przemianę pokoleń, zalicza się wszystkie organizmy żywe, a więc rośliny, zwierzęta i człowieka.
Rozważne wykorzystywanie zasobów przyrody jest zadaniem trudnym. Szczególnie wiele uwagi wymaga gospodarka zasobami częściowo odnawialnymi, jak woda, powietrze i gleba, gdyż w ostatnim okresie mnożą się doniesienia o wielkim ich zagrożeniu, a przecież one właśnie są najważniejszymi składnikami środowisk biotycznych na Ziemi. Wyczerpanie się innych zasobów, takich jak np. surowce mineralne, będzie dla człowieka bardzo kłopotliwe, ale nie zagrozi samemu jego istnieniu. Gdy bowiem zabraknie węgla lub ropy naftowej, na pewno sięgnie on po inne źródła energii lub wyszuka surowce zastępcze. Natomiast człowiek nie może istnieć bez powietrza, wody i gleby i po ich zatruciu nie znajdzie żadnych ekwiwalentów.